ارتفاع ِ شُکوه‌ناک ِ فروتني

مرا آتش به جان، بگذار و بگذر...

wildtulip — Wed, 27 Aug 2008 05:28:18 GMT

گمان کنم شهريار کوچولو برای فرارش، از مهاجرت پرنده‌های وحشی استفاده کرد. صبح روز حرکت، اخترکش را آن جور که بايد مرتب کرد، آتش‌فشان‌های فعالش را با دقت پاک و دوده‌گيری کرد: دو تا آتش‌فشان فعال داشت که برای گرم کردن ناشتايی خيلی خوب بود. يک آتش‌فشان خاموش هم داشت. منتها به قول خودش «آدم کف دستش را که بو نکرده!» اين بود که آتش‌فشان خاموش را هم پاک کرد. آتش‌فشان که پاک باشد مرتب و يک هوا می‌سوزد و يک‌هو گُر نمی‌زند. آتش‌فشان هم عين‌هو بخاری يک‌هو اَلُو می‌زند. البته ما رو سياره‌مان زمين کوچک‌تر از آن هستيم که آتش‌فشان‌هامان را پاک و دوده‌گيری کنيم و برای همين است که گاهی آن جور اسباب زحمت‌مان می‌شوند.

شهريار کوچولو با دل‌ِگرفته آخرين نهال‌های بائوباب را هم ريشه‌کن کرد. فکر می‌کرد ديگر هيچ وقت نبايد برگردد. اما آن روز صبح گرچه از اين کارهای معمولیِ هر روزه کُلّی لذت برد موقعی که آخرين آب را پای گل داد و خواست بگذاردش زيرِ سرپوش چيزی نمانده‌بود که اشکش سرازير شود.

به گل گفت: - خدا نگهدار!

اما او جوابش را نداد.

دوباره گفت: - خدا نگهدار!

گل سرفه‌کرد، گيرم اين سرفه اثر چائيدن نبود.

بالاخره به زبان آمد و گفت: - من سبک مغز بودم. ازت عذر می‌خواهم. سعی کن خوشبخت باشی.

از اين که به سرکوفت و سرزنش‌های هميشگی برنخورد حيرت کرد و سرپوش به دست هاج‌وواج ماند. از اين محبتِ آرام سر در نمی‌آورد.

گل به‌اش گفت: - خب ديگر، دوستت دارم. اگر تو روحت هم از اين موضوع خبردار نشد تقصير من است. باشد، زياد مهم نيست. اما تو هم مثل من بی‌عقل بودی... سعی کن خوشبخت بشوی... اين سرپوش را هم بگذار کنار، ديگر به دردم نمی‌خورد.

- آخر، باد...

- آن قدرهاهم سَرمائو نيستم... هوای خنک شب برای سلامتيم خوب است. خدانکرده گُلم آخر.

- آخر حيوانات...

- اگر خواسته‌باشم با شب‌پره‌ها آشنا بشوم جز اين که دو سه تا کرمِ حشره را تحمل کنم چاره‌ای ندارم. شب‌پره بايد خيلی قشنگ باشد. جز آن کی به ديدنم می‌آيد؟ تو که می‌روی به آن دور دورها. از بابتِ درنده‌ها هم هيچ کَکَم نمی‌گزد: «من هم برای خودم چنگ و پنجه‌ای دارم».

و با سادگی تمام چهارتا خارش را نشان داد. بعد گفت: - دست‌دست نکن ديگر! اين کارت خلق آدم را تنگ می‌کند. حالا که تصميم گرفته‌ای بروی برو!

و اين را گفت، چون که نمی‌خواست شهريار کوچولو گريه‌اش را ببيند. گلی بود تا اين حد خودپسند...

پي‌نوشت: شهريار کوچولو گفت: در دنیا باید مواظب هر چیز بود تا خطرناک نشود، حتی یک گل! آری! حتی گلی کوچک هم گاهی می تواند خیلی خطرناک باشد. و آن هنگامی است که او مثل درخت بائوباب در قلب آدم ریشه زده باشد، و آن گاه است که می تواند همه وجود آدم را فرا بگیرد، و هنگامی که خواسته باشی از او دور شوی تو را به سوی خودش می کشد و اگر مجبور باشی او را ترک کنی همیشه غمگین خواهی‌بود...

پي‌نوشت: این هدیه ام را / سارق قلبم / هذیانم / شکنجه ی جانم / عزیزم / عشقم / بپذیر، / شاید / دیگر / هیچ گاه / هیچ چیز/ نسرودم.

و.مایاکوفسکی

مرا تو بی سببی نیستی...

wildtulip — Sat, 23 Aug 2008 08:57:18 GMT

بخوانيد و لذت ببريد از آنچه كه دلي عزيزم در اين شعر سرخ، براي روزهاي در بسترم سروده...

"من‌ام آری من‌ام
که از اين‌گونه تلخ مي‌گريم
که اينک
زايش من
از پس دردی چهل‌ساله
در نگرانيِ اين نيم‌روز تفته
در دامانِ تو که اطمينان است و پذيرش است
که نوازش است و بخشش است. ــ
در نگراني‌ اين لحظه‌ی يأس،
که سايه‌ها دراز مي‌شوند
و شب با قدم‌های کوتاه
دره را مي‌انبارد.

ای کاش که دست تو پذيرش نبود
نوازش نبود و
بخشش نبود
که اين
همه
پيروزی حسرت است،
بازآمدن همه بينايي‌هاست
به هنگامي که
آفتاب
سفر را
جاودانه
بار بسته است
و ديری نخواهد گذشت
که چشم‌انداز
خاطره‌يي خواهد شد
و حسرتي
و دريغي.
که در اين قفس جانوری هست
از نوازش دستان‌ات برانگيخته،
که از حرکت آرام اين سياه‌جامه مسافر
به خشمي حيواني مي‌خروشد."

براستی صلت کدام قصیده‌ای ای غزل!!!

wildtulip — Tue, 12 Aug 2008 09:39:18 GMT

انسان از آن چيزي كه بسيار دوست مي‌دارد، خود را جدا مي‌سازد. در اوج خواستن نمي‌خواهد، در اوج تمنا نمي‌خواهد. دوست مي‌دارد اما در عين حال مي‌خواهد كه متنفر باشد. اميدوار است اما اميدوار است اميدوار نباشد. همواره به ياد مي‌آورد اما مي‌خواهد كه فراموش كند.

چرا اينقدر در برابر ابراز قدرت ضعيفم؟ اين ضعف من از كجا مي‌آيد؟ از پدرم، مادرم، وطنم...!

هي... بايد بتونم تكه‌هاي زندگيمو كنار همديگه بذارم، ببينم از كي رابطه‌ام با تو خراب شد... تا چند وقت پيش كه همه چيز خوب بود، عالي بود، عاشقانه بود. چرا خراب شد؟ از كي؟ از كجا شروع شد؟ از وقتي كه رفتي سراغ...

من مرتب شيلنگ تخته مي‌ا‌ندازم ولي به هيچ جا نمي‌رسم... دارم فرو مي‌رم... من ديگه به هيچ چي اعتماد ندارم، به هيچ چي اعتقاد ندارم، دارم هدر مي‌رم. يه موقعي فكر مي‌كردم به گهي مي‌شم، اما هيچ پُخي نشدم... آويزونم. آويزون.

چي كار كنم؟ ما آويخته ها به كجاي اين شب تيره بياويزيم قباي ژنده و كپك زده‌ي خود را؟

"مرا تو بی سببی نیستی، براستی صلت کدام قصیده‌ای ای غزل"... من عاشقم...

آزمـــودم عقل دور انــــــديش را بعد از اين ديوانه سازم خويش را

چرا نمي‌تونم فراموش كنم؟ جنون الهي... به سر عشق چي اومد؟ عشق به نفرت تبديل شد؟... حالم داره بهم مي‌خوره... نترس... بذار عصباني بشه... نترس از دشمنت... نترس.

اگه مي‌دونستي هنوز چقدر دوستت دارم!!!... خدايا! خدايا يه معجزه! براي من يه معجزه بفرست! مثل ابراهيم! شايد معجزه من يه حركت كوچك بيشتر نباشه، يه چرخش، يه جهش؛ يا اين طرفي! يا اون طرفي!... ترسو... ترسو... احمق... جرأتشو نداري؟! مگه ديگه چي مونده... بزن برو.

خدايا! خدايا چقدر خسته‌ام... ديگه طاقت ندارم... چي مي‌شد اگه همه چيز اون جور كه من مي‌خواستم مي‌شد... همه جا صلح و آشتي... همه جا عشق و صفا!

wildtulip — Sat, 09 Aug 2008 06:45:18 GMT

شبی که به خیانتم کشاندی

از من چیزی نماند جز جسمی هرزه

رقصان میان دستهای دیگران

و من چه کودکانه خودم را به دستهای تو سپرده بودم

تا در امانم داری

و تو مرا با همین جرم به انتها رساندی

در حالیکه سر انگشتان هیچ غریبه ای

تا ابد مرا لمس نخواهد کرد.

* عنوان اين مطلب: سرگذشت كسي كه هيچ كس نبود.

پانزدهمین ترانه‌ی دوست خوبم محمدامین عابدین

wildtulip — Wed, 06 Aug 2008 17:38:18 GMT

جـمـعـــه‌هـــای بـــی‌نـفـس

طــــرح مـسـمـــــوم قـفـس

فـکــــر ســــرخ خــودکـشی

تــــــوی بــــــالیــــن هــوس

شـب پـنــج‌شنـبــه پـــریـــد

دخـتــــــرک رویــــــا نـــدیــد

خیـمـــه‌شـب‌بـــــاز فـقـیـــر

گـــــریـه‌هـاشـو سـر کشید

بی‌صــــــدا چهارشنبه شد

خـــنـــده‌کـش بــازی رو برد

آخـــــــــر قصـــــه‌ی شــــب

گـــرگــــه بـــره‌هــا رو خـورد

تا سه‌شنبه راهی نیست

رشــوه‌گیـــر نمـــره بیست

ســــــــردر هــــر سینمــــا

پــــر شده تـابلـوی ایـست

هـــــر دوشـنـبـــه‌ای بـــده

خـــــونـــه‌هـــا مـــاتـمکـده

مـنـجــی بــاتـوم به دست

بـــه ســــرم ضــــــربـه زده

کــــاش یکشنبــه‌هـا نبـود

زیــــــر گـــنــبـــد کبــــــــود

قـــهــــــرمــان کــــاغــــذی

غــــرق تشـویـق و ســرود

شنـبـــه وقـــت رفـتـنــــــه

شـکــل زشـت کـشـتـنــه

کــــــار جـــاودگـــر پـیــــــر

خـــاطــــــــره دزدیــدنـــــه

*دل ترانه‌ی محمدامین عابدین:

یک پست تأثیرگذار از صاحب وبلاگ ارتفاع شکوه‌ناک فروتنی (لاله حسن پور) و صدای فرهاد در حین اجرای ترانه هفته‌ خاكستري سروده شهیار قنبری که در گوشم زمزمه می‌کند مرا می‌برد تا ترانه ای که نرم نرمک زیر پوستم لانه می‌کند. ازخودم می‌پرسم چرا هنوز دردهای مشترک وجود دارد و کوله‌بار سفرم پر از زخم‌های کهنه‌ای است که میراث گذشتگانم است. هفته را برعکس می‌کنم و از جمعه به شنبه بر می‌گردم تا ترانه، از حیث شکل و محتوا، ترانه‌ی خودم و هم نسلانم باشد. خانم‌ها و آقایان محترم، این یک مانیفست است ولی مزه بادام تلخ می‌دهد.

ما مردم خوشبختي هستيم!

wildtulip — Tue, 29 Jul 2008 11:57:18 GMT

هِي! آقاي آمريكا، شك نكن كه هستيم. خوشبختيم برادر... من يك ايراني خوشبختم. صبح‌ها به زير زمين مي‌روم، سوار مترو مي‌شوم، كيفم را مي‌زنند، كفش‌هايم را له مي‌كنند، بالاجبار دچار عدم روسري مي‌شوم، خفه مي‌شوم، نفس كم مي‌آورم، دل و روده‌ام به هم مي‌پيچد، دنده‌هايم جابجا مي‌شوند، قُلنجم مي‌شكند و با اين‌همه خندان پياده مي‌شوم و به روزنامه‌هايي با اخبار سراسر كذب، پول مي‌دهم و تاتي تاتي كنان، به محل كارم مي‌رسم... اصلاً به شما چه مربوط كه ما هر ظهر تابستان و پاييز و زمستان آتي، برق نداريم و نخواهيم داشت و با روزنامه خودمان را باد مي‌زنيم، چُرت مي‌زنيم و خُرناس مي‌كشيم؟! به شما چه كه نيمي از ساعات روز را در صف‌هاي عريض و طويل اتوبوس و تاكسي و پمپ‌بنزين و قند و شكر و روغن مي‌گذرانيم؟! به شما چه مربوط كه تورم بيست درصدي داريم و اقتصادمان فلج شده؟! به شما چه كه باج مي‌دهيم و رشوه مي‌گيريم و لو مي‌رويم و آب از آب تكان نمي‌خورد؟! به شما چه مربوط كه فعالين سياسي‌مان در زندان آب خنك مي‌خورند يا شلاق و باتوم؟! به شما چه كه جوانان‌مان يا به اعتياد دچارند و يا محكوم‌اند به اعدام و حبس و تبعيد؟! به شما چه مربوط كه مردان‌مان نان به نرخ روز مي‌خورند و زنان‌مان شوهر دارند و چندين دوست‌پسر؟! به شما چه كه هم‌جنس باز داريم يا نه؟! مگر خودتان خواهر مادر نداريد؟ ناموس نداريد؟ شرف نداريد؟ به شما چه مربوط كه مي خواهيد از طرح‌هاي ضربتي نيروي محترم انتظامي سر در بياوريد؟! به شما چه كه نفت را بشكه‌اي چند مي‌فروشيم، آب را به كجا صادر مي‌كنيم، برق را خيرات مي‌كنيم، گاز را محض رضاي خدا مي‌بخشيم؟! مگر نمي‌بينيد كه در گرسنگي مي‌ميريم اما تن به ذلت نمي‌دهيم و شرافت‌مان را توماني دو زار نمي‌فروشيم؟!

آقاي رئيس جمهور عزيز؛ ما مردم خوشبختي هستيم، چرا كه شما را داريم تا هم بر دهان آمريكا بزنيد و هم بر سر ما بِرينيد... پرزيدنت احمدي‌نژاد محترم، مي‌دانيم كه دچار چه توهمات هولناكي هستيد، بنابراين صبورانه سكوت مي‌كنيم و تن مي‌دهيم به عقده‌گشايي‌هايتان... پس اين يكسال باقيمانده، بيشتر از سه سال طي شده، به گُه بكشيدمان...

آقاي آمريكا، پايت را از كفش پاره‌ي ما بِكش بيرون... ما همه‌ي آنچه حقوق مسلم‌مان بود و است را داده‌ايم و مي‌دهيم تا انرژي هستي را حق مسلم خود كنيم...

ما خون‌هاي بسياري داده‌ايم، لازم باشد باز هم مي‌دهيم، با مشت گره كرده، با ايدز و هپاتيت، با اعتياد و كرم، با فقر و فحشا، با همين دست‌هاي خالي محمود جان...

من مي‌خوام برگردم به كودكي...

wildtulip — Sun, 27 Jul 2008 06:23:35 GMT

هنوز فكر مي‌كنم بايد كودكي كنم اما اين روزها با سرعت مي‌گذره... دلم مي‌خواد بخندم، با صداي بلند، ريسه برم، خجالت نكشم كه بزرگ شدم، پاهامونو دراز كنم، چاي‌يمو هورت بكشم، موهامو ببافم، نه! دُم خرگوشي ببندم، دامن كوتاه بپوشم، بدوم، قهقهه بزنيم، موهاي دوستامو بكشم، نيشگونشون بگيرم، قلقلكشون بدم، دلم يه عالمه گريه‌ي پر اشك و هق‌هق مي‌خواد، عاشقي‌هاي بچگونه مي‌خواد، دلم مي‌خواد واسه پسر همسايه، نامه‌ي فدايت شوم بنويسم و لاي كتاب رياضيم، واسه هميشه قايمش كنم، دلم عروسك مي‌خواد، بادبادك حصيري، فرفره‌هاي رنگي، بستني قيفي... دلم مي‌خواد تو پارك مسگرآباد گم بشم و يه خانم و آقاي مهربون، پيدام كنن و واسه آروم كردنم، برام يه عالمه بستني و پفك بخرن، دلم مي‌خواد تو امتحان علوم، فصلهاي سال رو فراموش كنم و ماه‌هاشونو از ياد ببرم و تقلب كنم و سر صف مدرسه تنبيه بشم، دلم لك زده واسه نشستن رو پاهاي بابام و بوس‌هاي مامانم... اما حيف كه بزرگ شدم، خيلي بزرگ... يه سال بزرگتر! دارم دور مي‌شم... دلم! دلم لك زده واسه اين كارا... به هر كي مي‌گم، مي‌گه بزرگ شدي! خجالت بكش! اما آيا كسي از من پرسيد كه دلم مي‌خواد بزرگ بشم يا نه؟ چرا كسي نپرسيد؟

بگو پشت پرواز مرغان عاشق چه رازيست؟

wildtulip — Sat, 19 Jul 2008 11:13:18 GMT

سلام خسرو جان

بي‌خبر گذاشتي و رفتي. بدون خداحافظي!

دو هفته پيش هم كه آخرين جايزه‌ات رو گرفتي، روي صحنه لام تا كام حرف نزدي. از گوشه صحنه اومدي بالا و آروم جايزه‌ات را گرفتي؛ براي سي سال حضور پرشور و شوقت در سينمايي كه اين روزها چندان شور و شوقي در آن نيست.

فقط لبخند زدي و رفتي پايين و لاي جمعيت گم شدي. خوب اگه قرار بود بري و پشت سرت رو هم نگاه نكني، چند كلمه‌اي براي ما كه پشت سرت بوديم، حرف مي‌زدي!

يادمه وقتي آمدي رو صحنه، حالت خوب بود.

آخه يكي دو بار ديگه كه اين اواخر روي صحنه اومدي و ديدمت، حالت زياد خوب نبود. ولي اين دفعه، همه خوشحال شديم. فقط نمي‌دونستيم داري ميري. نمي‌دونم خودت مي‌دونستي يا نه. مي‌گن آدماي خوب قبل از رفتن، حال‌شون خيلي خوب مي‌شه؛ چون دارن مي‌رن يه جاي خوب. ما از كجا بايد مي‌فهميديم كه اين حال خوب نشانه‌ي چيه؟ هميشه بعد از اين‌كه اتفاق مي‌افته، مي‌فهميم. ولي فكر كنم خودت مي‌دونستي؛ چون هيچي نگفتي و اون‌جوري فقط لبخند زدي. شايد داشتي خداحافظي مي‌كردي و ما نمي‌فهميديم. ولي چه خداحافظي باشكوهي! خيلي‌ها آرزو دارن در اوج خداحافظي كنن؛ اما نمي‌تونن. شايد هم اون لبخند همين معنا رو داشت. شايد اگر حرف مي‌زدي، همه‌ي خداحافظي‌ات مي‌شد همون چند تا كلمه؛ ولي چون هميشه شاعر بودي، فقط مهربان و با سپاس نگاه كردي و لبخند زدي. حالا كه فكر مي‌كنم، مي‌فهمم اين‌جوري بيش‌تر حرف زدي.

من هي بايد از تو ياد بگيرم. يادته سال‌ها پيش وقتي از مشهد به تهران آمدم، تو روي صحنه‌هاي تئاتر مي‌درخشيدي. من كلي دويدم تا روي صحنه بيام و ديده بشم.

بعدها هم كه تو روي پرده سينماها مي‌درخشيدي، باز هم من كلي دويدم تا روي پرده بيام و ديده بشم.

يادته من اولين فيلمم رو كه بازي كردم، تو «هامون» بودي. من يادمه كه در فيلم «كيميا»، دست منو مي‌گرفتي. كلي حال مي‌دادي كه رو بيام و ديده بشم. بعد هم فقط يك بار ديگه شانس داشتم در كنار تو بازي كنم؛ تو فيلم «درد مشترك»، چه بامسما.

ارتباط من با تو، مثل كوهنوردها با كوه‌هاست. هر قله‌اي رو كه فتح مي‌كنن، مي‌بينن پشتش يه قله‌ي بلندتر هست. من هرچي مي‌دوم، تو يه قدم جلوتري؛ مثل الآن. جلوتري ديگه عموجون. رفتي اون‌ور. نمي‌دونم چقدر ديگه بايد بدوم تا به اون‌ور برسم، تازه نمي‌دونم در چه وضعيتي ميام اون‌ور.

پس از اون‌ور يه دعايي براي من بكن. ميگن دعاي اون‌وري‌ها براي اين‌وري‌ها زودتر مستجاب مي‌شه. اين‌جوري كه تو رفتي، كلي «خدابيامرزي» و «يادش بخير» و «حال‌هاي خوب» و «يادهاي خوب» و... بدرقه‌ي راهته.

من كه شاهدم، خودتم اگه حال‌شو داشته باشي، يه نگاهي به اين‌ور بندازي مي‌بيني.

دست پر رفتي ديگه. مي‌بيني چقدر از من جلوتري! كلي بايد بدوم تا موقع رفتن دستم پر باشه.

البته جات پيش ما خاليه. هنوز سينماي ايران كلي با تو كار داشت. ولي خوب مثل به دنيا آمدنه ديگه. موقعش كه برسه، بايد متولد بشيم. ما يه تولد رو ديديم؛ تو دو تا؛ تولدت مبارك.

مي‌دونم اون‌جا كلي از بر و بچه‌هاي سينما و تئاتر اومدن پيشوازت. حتما كلي هم تدارك ديدن.

ما كه اون دنيا به بازيگري‌مون ادامه مي‌ديم اون‌جا هم حتما نمايش هست. اون‌وري‌هام حتما به سرگرمي احتياج دارن. پس اون‌جا بي‌كار نمي‌مونيم. وقتي مردم رو سرگرم مي‌كنيم و حال‌شون خوب مي‌شه. يه خدابيامرزي به ما و پدر و مادرمون مي‌گن ديگه. وقتي مردم تو خيابون تو رو مي‌ديدند و بي‌اختيار لبخند مي‌زدند، خودش خدابيامرزيه ديگه. وقتي مردم مي‌فهمن كه تو رفتي و ديگه ميون ما نيستي، گريه مي‌كنن و جاتو خالي مي‌كنن، خدابيامورزيه ديگه.

مي‌بيني خدا چه لطفي به تو داشته كه اين موقعيت و جايگاه ‌رو بهت داده. پس اون‌طرف هم حتما تحويلت مي‌گيره و مي‌بردت روي صحنه‌ها و پرده‌هاي اون‌جا، كه بازم مردم اون‌ور ببيننت و حال‌شون بهتر بشه و خدابيامرزي ادامه داشته باشه.

به اميد ديدار

رضا كيانيان

...ــ جوابيه خسرو شكيبايي به رضا كيانيان را اينجا بخوانيد

ــ يادت هست شدي هامون؟ گلايه‌ي سرگيجه

روزي كه ضحاك گريست...

wildtulip — Tue, 08 Jul 2008 12:09:18 GMT

به ياد كاوه‌هاي گمنام ايران زمين، آنانكه با دست تهي و به دور از هر گرايش سياسي حماسه جاويد هجده تير را آفريدند...

بالاخره اين قفس روزي مي‌شكند...

نخواب ای حسرت سفره گل گندم

نبــاش تـو دالونـای قصه سر در گم

نخـــواب رو بـــالش پـــرهای پـروانه

کــه فـریاد تو رو کم دارن این مردم!

لالا لالا ديگــــه بســــته گــل لالــــه

بهـــار سـرخ امسـال مثل هر سـاله

هنوزم تیر و ترکش قلب و میشناسه

هنوز شب زیر سرب و چکمـه مینـاله

نخـواب آروم گل بی خار و بی کینه

نمی‌بینی نشسته گـلوله تو سینه

آخـــه بـــارون کـه نیس رگبار باروته

ســـزای عــاشقــای خوب ما اینه؟

نتـــرس از گـلولــه‌ی دشمن گـل لادن

که پوست شیره پوست سرزمین من

اجـــاق گـــرم سرمــای شب سنگـــر

دلیـــل تــــا سـپـیــده رفتـــن و رفتــن

نخـــواب آروم گل بـــادوم نـاباور

گل دل نازک خسته گل پــرپـــر

نگـــو بـــاد ولایت پـــرپـرت کرده

دلاور قد کشیدن رو بگیر از سر

دوبــــاره قــــد بکــش تـــا اوج فـــواره

نگــــو ایــــن ابـــر بی‌بـــارون، نمیـذاره

مث یــــــار دلاور نشکــن از دشمــــن

ببین سر می‌شکنه تا وقتی سر داره

نذاشتن هم صدایی رو بلد بــاشیم

نذاشتن حتی با همدیگه بد باشیم

کتـــابـــای سفـیــدو دوره می‌کردیم

کـــه فکــر شبکلاهی از نمد باشیم

نگـو رفت تــا هزار آفتـاب هزار مهتاب

نگـو کــو تـــا دوبــــاره بپـریم از خواب

بخون با من نترس از گلوله‌ی دشمن

بیـــا بیــرون بیـــا بیرون از این مـرداب

نگـــو تقـوای مـــا تسلیم و ایثاره

نگـــو تقـــدیر مــا صد تا گره داره

به پیغام کلاغای سیــا شک کن

که شب جز تیرگی چیزی نمیاره

نخواب وقتی که هـم بغضت به زنجیره

نخواب وقتی که خون از شب سرازیره

بخون وقتی که خــــوندن معصیت داره

بخون بـــا مــن بیــــا بــــا من نگو دیره

سکوت شیشه های شب غمی داره

ولــی خشم تــو مشت محکمی داره

عــــزیـــز جمعــه های عشق و آزادی

کلاغ پـــر بـــازی بـــا تـــو عالمی داره

(شهیار قنبری)

آیا زیستن شرافتمندانه حق یک انسان نیست؟؟

wildtulip — Wed, 02 Jul 2008 09:01:18 GMT

سايه‌اش را از پشت شيشه ورودي ديدم كه لاي پتو گذاشتنش و از پله‌ها بالا مي‌برنش. اين بار نوبت خواهرش بود كه چند روزي ازش مواظبت كنه. فرداي آن روز خواهرش اومد پايين و گفت بيا خواهرم كارت داره. وقتي رفتم بالا گذاشته بودنش رو دو تا متكا. از ديدن من خوشحال شد. سرش را بوسيدم و گفتم كه خيلي خوشحالم كه دوباره مي‌بينمت. گفت: "يه زحمت برات دارم. بچه‌هاي خواهرم مي‌گن تو نقاشيت خوبه، اگه مي‌شه یه نقاشي از دست و پاي من بكش. اين بچه‌ها هم يه نامه نوشتن برام، مي‌خوام با نقاشي بفرستم براي آقاي خامنه اي تا يه كمكي بهم بكنه .مي‌دوني كه؟"!! گفتم آره! باشه چشم. بچه‌ها يه مداد با يه برگ کاغذ برام ‌آوردن، شرمم مي‌شد به دستاش نگاه كنم. نمي‌دونستم با چه زبان بي‌زباني به مدادم حالي كنم كه به تصوير بكشه درد اين زن را آنگونه كه مي‌آزاردش! بيوگرافيش را خيلي سريع در ذهنم مرور كردم. به روماتيسم مبتلا شده بود و ظاهراً براي اينكه شوهرش نگه‌اش داره و با او ماندگار باشه با پول خود براي مردک زن ميگيره!! و بعد هم زن جديد به اتفاق اون ناانسان که شوهرش باشه، اونو بچه‌ها را از خانه اش بيرون مي‌كنن و امروز او مجبوره براي ادامه زندگي هر از چند گاهي در خانه برادر یا خواهرش سپري كنه. کلافه، نگران وضعیت او و حیران از این جهان بی در و پیکر، به دستاش خیره شده بودم. گفت: "مگه نمي‌كشي؟" گفتم اگه اجازه بدي یه عكس از دست و پات بگيرم بذارم تو كامپيوتر شايد كسي حرف دل تو را خواند و دید و شنيد، و بگوش آقاي خامنه‌اي رساند!! گفت: "هر طور كه خودت مي‌دوني" عكسي از دست و پاش و نامه اي كه براش نوشتند را گرفتم. اینجاست شما خودتون قضاوت كنيد:

آیا سرپناهی ساده و بی‌آلایش، برای انسانی از نوع همه ما، در سرزمینی که سرشار از منابع هنگفت مادی روي زمین و زیرزمین است و سرمایه‌های باد آورده‌ي حجاج، مور و ملخ‌وار گوشه و کنارش سر به فلک می‌زند، مورد بسیار بزرگیست که انسانی این‌سان شریف و ساده زیست و زاده این آب و خاک نیازمند آن باشد!؟ آیا اندکی جا و مکان برای زیستن و کفی دارو برای ماندن، در این جهان پهناور، حق یک انسان از تبار همه ما نیست؟!

"به راستي... به کجای این شب تیره بیاوزیم..."!؟

استخراج از بلاگ دوست عزيم فريده

دوستان عزيزي كه تمايل به ارائه كمك به اين مادر آزرده تن و خاطر را دارند، لطفاً از طريق ارسال كامنت، ما را مطلع سازند تا از نحوه‌ي همياري، آگاهشان سازيم.